ترجمه مطبوعاتی

اصولاٌ متون سخنرانی حاصل کار و ویرایش و صرف وقت فراوان است. در این میان متن سخنرانی اوباما در قاهره یکی ازپر محتوا ترین متون سخنرانی به شمار می آید که در تهیه آن به نظر می رسد ادیب و اسلام شناس و سیاستمدار همگی دخیل بوده اند ولی نقش اساسی در این سخنرانی را خود اوباما بر عهده داشته است.

برای بهره برداری از این سخنرانی تاریخی، هر دو متن فارسی و انگلیسی را تطبیق داده و به صورت انگلیسی فارسی آورده ام. چند نکته و توضیح در خصوص این سخنرانی:

1- اوباما متاسفانه بجای نام خلیج فارس از خلیج استفاده کرد که تا حد زیادی ارزش این متن سخنرانی را کاهش داد. امیدواریم با جمع آوری طوماری که در این خصوص میشود، ایشان عذرخواهی کنند.

 2-  متن فارسی از VOA و متن انگلیسی از سایت کاخ سفید است. اگرچه در سایت اخیر ترجمه آن به چندین زبان نیز به صورت pdf قابل دسترسی است.

3- در ترجمه متن فارسی یک سری نواقص و همچنین اشتباهاتی بود که در تا حدامکان در تطبیق با متن اصلی اضافه و اصلاح شد.

 4- در متن اصلی سخنرانی، ترجمه آیه سوره حجرات اشتباه بود به طوری که در معنای آن نیز تغییر ایجاد  میکرد که ترجمه درست به انگلیسی و فارسی آن اضافه شده است.

Thank you very much.  Good afternoon.  I am honored to be in the timeless city of Cairo, and to be hosted by two remarkable institutions.  For over a thousand years, Al-Azhar has stood as a beacon of Islamic learning; and for over a century, Cairo University has been a source of Egypt's advancement.  And together, you represent the harmony between tradition and progress.  I'm grateful for your hospitality, and the hospitality of the people of Egypt.  And I'm also proud to carry with me the goodwill of the American people, and a greeting of peace from Muslim communities in my country:  Assalaamu alaykum. (Applause.)

افتخار دارم که در قاهره، شهری که به زمان محدود نمیشود، میهمان دو مؤسسه معتبر هستم. بیش از یک هزار سال، الازهر چراغ تعلیمات اسلامی و بیش از یک قرن دانشگاه قاهره منشأ پیشرفت مصر بوده اند. متفقاً، شما نمایندۀ هم آهنگی میان سنت و پیشرفت هستید. من از میهمان نوازی شما و ملت مصر سپاسگزارم. این افتخار را نیز دارم که بهمراه خود حسن نیت مردم آمریکا و سلامی از سوی شهروندان مسلمان کشورم برای شما به ارمغان آورده ام. السلام علیکم.

We meet at a time of great tension between the United States and Muslims around the world -- tension rooted in historical forces that go beyond any current policy debate.  The relationship between Islam and the West includes centuries of coexistence and cooperation, but also conflict and religious wars.  More recently, tension has been fed by colonialism that denied rights and opportunities to many Muslims, and a Cold War in which Muslim-majority countries were too often treated as proxies without regard to their own aspirations.  Moreover, the sweeping change brought by modernity and globalization led many Muslims to view the West as hostile to the traditions of Islam.

ما در برهه ای از زمان با یکدیگر دیدار میکنیم که میان ایالات متحده و جهان اسلام تنش وجود دارد- تنشی که در تاریخ ریشه دارد و ورای سیاستهای کنونی آمریکا است. در طول قرنها، رابطه میان اسلام و غرب، ترکیبی بوده است از همزیستی و همکاری، و نیز درگیری و جنگ مذهبی. در دوران اخیر، سلب حقوق و فرصتها از بسیاری مسلمانان توسط استعمار، و جنگ سرد، که بسیاری از اوقات بدون اعتنا به آرمانهای کشورها آنان را آلت دست خود قرار داد، به تنش میان دو طرف افزوده است. علاوه براین، تغییرات سریعی که با مدرنیته و جهانی شدن صورت گرفتند، موجب شد بسیاری مسلمانان گمان کنند که غرب دیدگاهی خصمانه نسبت به سنن اسلامی دارد.

Violent extremists have exploited these tensions in a small but potent minority of Muslims.  The attacks of September 11, 2001 and the continued efforts of these extremists to engage in violence against civilians has led some in my country to view Islam as inevitably hostile not only to America and Western countries, but also to human rights.  All this has bred more fear and more mistrust.

افراطگرایان از این تنشها در بخشی کوچک، اما مهم از جهان اسلام ، سوء استفاده کرده اند. حملات ۱۱ سپتامبر و تلاشهای مستمر این افراطگرایان برای اعمال خشونت علیه غیرنظامیان، برخی را به این نتیجه رسانده که اسلام نه تنها با آمریکا و کشورهای غربی بلکه با حقوق بشر نیز خصومت دارد. این امر موجب هراس و عدم اعتماد بیشتر دو طرف شده است. همه اینها بر ترس و عدم اعتماد افزوده است.

So long as our relationship is defined by our differences, we will empower those who sow hatred rather than peace, those who promote conflict rather than the cooperation that can help all of our people achieve justice and prosperity.  And this cycle of suspicion and discord must end.

زمانیکه رابطه ما بر اساس اختلافات تعریف می شود ، ما کسانی را تقویت می کنیم که بذر تنفر می پاشند، نه صلح. آنهائی که درگیری ایجاد می کنند، نه همکاری که به سعادت همه مردمان بیانجامد. این دورِ شک و ظن و نزاع باید متوقف شود.

I've come here to Cairo to seek a new beginning between the United States and Muslims around the world, one based on mutual interest and mutual respect, and one based upon the truth that America and Islam are not exclusive and need not be in competition.  Instead, they overlap, and share common principles -- principles of justice and progress; tolerance and the dignity of all human beings.

 من در پی آغازی نوین میان ایالات متحده و جهان اسلام بر اساس علائق و احترام متقابل به اینجا آمده ام – آغازی مبتنی بر این حقیقت که آمریکا و اسلام در تقابل نیستند و نیازی به رقابت در بین آنان نیست. در واقع، تشابهاتی دارند و دارای اصول مشترک – اصول عدالت و پیشرفت – تحمل دیگران و شرافت انسانها هستند.

I do so recognizing that change cannot happen overnight.  I know there's been a lot of publicity about this speech, but no single speech can eradicate years of mistrust, nor can I answer in the time that I have this afternoon all the complex questions that brought us to this point.  But I am convinced that in order to move forward, we must say openly to each other the things we hold in our hearts and that too often are said only behind closed doors.  There must be a sustained effort to listen to each other; to learn from each other; to respect one another; and to seek common ground.  As the Holy Koran tells us, "Be conscious of God and speak always the truth."  (Applause.)  That is what I will try to do today -- to speak the truth as best I can, humbled by the task before us, and firm in my belief that the interests we share as human beings are far more powerful than the forces that drive us apart.

من ميدانم كه تغيير يك شبه روي نخواهد داد. من می دانم که در مورد این سخنرانی تبلیغات بسیاری شده اما تنها یک سخنرانی قادر به از میان بردن سالها عدم اطمینان نیست و من نیز در وقت محدودی که امروز دارم قادر نخواهم بود به تمامی پرسشهای پیچیده ای که ما را به این جا کشانده پاسخ دهم. بمنظور حرکت به جلو، باید آنچه در قلبهایمان نگاه داشته ایم صراحتاً به زبان آوریم، مطالبی را که بسیاری از اوقات فقط پشت درهای بسته گفته میشود. گوش فرا دادن به یکدیگر باید مستمر باشد، تا از یکدیگر بیآموزیم، به یکدیگر احترام بگذاریم، و در پی زمینه مشترک باشیم. همانگونه که قرآن کریم به ما گفته: " به یاد خدا باش و همواره راست بگوی". من تلاش خواهم کرد به این گفته عمل کنم – در حد توانم حقیقت را بگویم ، با این اعتقاد قوی که علائق مشترک ما انسانها قدرتمندتر از نیروهائیست که ما را از یکدیگر جدا می سازد.

Now part of this conviction is rooted in my own experience. I'm a Christian, but my father came from a Kenyan family that includes generations of Muslims.  As a boy, I spent several years in Indonesia and heard the call of the azaan at the break of dawn and at the fall of dusk.  As a young man, I worked in Chicago communities where many found dignity and peace in their Muslim faith.

بخشی از این اعتقاد، در تجربه شخصی من ریشه دارد. من یک مسیحی هستم. پدرم از خانواده ای کنیائی است که نسلها مسلمان بوده. در نوجوانی چندین سال در اندونزی زندگی کردم و آوای اذان را در سحرگاه و غروب شنیده ام. در دوران جوانی در محله های شیکاگو کار کردم، جائی که بسیاری شرافت و صلح را در آئین اسلام یافته اند.

As a student of history, I also know civilization's debt to Islam.  It was Islam -- at places like Al-Azhar -- that carried the light of learning through so many centuries, paving the way for Europe's Renaissance and Enlightenment.  It was innovation in Muslim communities -- (applause) -- it was innovation in Muslim communities that developed the order of algebra; our magnetic compass and tools of navigation; our mastery of pens and printing; our understanding of how disease spreads and how it can be healed.  Islamic culture has given us majestic arches and soaring spires; timeless poetry and cherished music; elegant calligraphy and places of peaceful contemplation.  And throughout history, Islam has demonstrated through words and deeds the possibilities of religious tolerance and racial equality.  (Applause.)

بعنوان دانشجوی تاریخ، از دِین تمدن تا به اسلام آگاه شدم. اسلام بود که – در اماکنی چون دانشگاه الازهر – مشعل تعلیم و تربیت را برای قرنها روشن نگاهداشت و زمینه را برای رنسانس اروپا و روشنگری هموار ساخت. ابتکارات در جوامع مسلمان بود که ریاضیات جبر و مقابله، قطب نما و ابزار دریانوردی، تبحر نویسندگی و چاپ، درک ما از انتقال امراض و چگونگی اشاعه بیماریها و شیوه درمان آنها را فراهم کرد. طاقهای با شکوه و منارهای سر به فلک کشیده، اشعار جاویدان و موسیقی زیبا، خطاطی برازنده و محیط آرام بخش را مدیون فرهنگ اسلامی هستیم. و در طی تاریخ، اسلام با کلام و عمل، و عدالت تحمل دیگر ادیان و برابری نژادی را نشان داده است.

I also know that Islam has always been a part of America's story.  The first nation to recognize my country was Morocco.  In signing the Treaty of Tripoli in 1796, our second President, John Adams, wrote, "The United States has in itself no character of enmity against the laws, religion or tranquility of Muslims."  And since our founding, American Muslims have enriched the United States.  They have fought in our wars, they have served in our government, they have stood for civil rights, they have started businesses, they have taught at our universities, they've excelled in our sports arenas, they've won Nobel Prizes, built our tallest building, and lit the Olympic Torch.  And when the first Muslim American was recently elected to Congress, he took the oath to defend our Constitution using the same Holy Koran that one of our Founding Fathers -- Thomas Jefferson -- kept in his personal library.  (Applause.)

این را هم می دانم که اسلام همواره بخشی از تاریخ آمریکا بوده است. اولین کشوری که ایالات متحده آمریکا را برسمیت شناخت، مراکش بود. هنگام امضای پیمان سال ۱٧٩۶ طرابلس، جان ادمز، دومین رئیس جمهوری آمریکا، نوشت "ایالات متحده خود دشمنی با قوانین، دین، یا آرامش مسلمانان ندارد." مسلمانان آمریکائی از زمان بوجود آمدن این کشور آن را غنی (تر) کرده اند. آنان در جنگهای ما شرکت کرده اند، در دولت ما خدمت کرده اند، برای احقاق حقوق مدنی ما ایستاده اند، کسب و کار کرده اند، در دانشگاههای ما تدریس کرده اند، در ورزشگاههای ما به اوج توانائی خود رسیدند، جوایز نوبل از آن خود کردند، بلندترین ساختمانهای ما را ساختند، و مشعل المپیک را روشن کردند. و اخیراً که اولین مسلمان آمریکائی به عضویت کنگره انتخاب شد، به قرآن سوگند یاد کرد که از قانون اساسی ما دفاع کند، همان قرآنی که یکی از پدران بنیانگذار کشور ما – تامس جفرسون – در کتابخانه شخصی خود داشت.

So I have known Islam on three continents before coming to the region where it was first revealed.  That experience guides my conviction that partnership between America and Islam must be based on what Islam is, not what it isn't.  And I consider it part of my responsibility as President of the United States to fight against negative stereotypes of Islam wherever they appear. (Applause.)

بنابراین، من پیش از حضور در منطقه ای که اسلام در آن ظهور کرد، در ۳ قاره با آن آشنا شده بودم. این آشنایی و تجربه راهنمای این اعتقاد من است که مشارکت میان آمریکا و اسلام باید بر پایه واقعیت اسلام باشد و نه جز آن. من بعنوان رئیس جمهوری آمریکا وظیفه خود می دانم که همواره با تصورات منفی کلیشه ای از اسلام مبارزه کنم.

But that same principle must apply to Muslim perceptions of America.  (Applause.)  Just as Muslims do not fit a crude stereotype, America is not the crude stereotype of a self-interested empire.  The United States has been one of the greatest sources of progress that the world has ever known.  We were born out of revolution against an empire.  We were founded upon the ideal that all are created equal, and we have shed blood and struggled for centuries to give meaning to those words -- within our borders, and around the world.  We are shaped by every culture, drawn from every end of the Earth, and dedicated to a simple concept:  E pluribus unum -- "Out of many, one."  

اما همین اصل باید شامل ذهنیت جهان اسلام از آمریکا نیز بشود. همانگونه که مسلمانان در یک قالب کلیشه ای نمی گنجند، آمریکا هم در قالب کلیشه ای یک امپراتوری خود محور نمی گنجد. ایالات متحده یکی از بزرگترین مظاهر پیشرفت جهان بوده است. ما زاده انقلاب علیه امپراتوری هستیم. امریکا بر مبنای آرمان آفرینش یکسان بنا شده است. ما قرنها خون داده ایم و تقلا کردیم تا به این کلمات معنا دهیم: در داخل مرزهایمان، و گرداگرد جهان. آمریکا متشکل از همه گونه فرهنگ از گوشه و کنار جهان است که به یک اندیشه ساده معتقد است: وحدت در عین کثرت.

Now, much has been made of the fact that an African American with the name Barack Hussein Obama could be elected President.  (Applause.)  But my personal story is not so unique.  The dream of opportunity for all people has not come true for everyone in America, but its promise exists for all who come to our shores -- and that includes nearly 7 million American Muslims in our country today who, by the way, enjoy incomes and educational levels that are higher than the American average.  (Applause.)

در مورد اینکه یک آمریکائی آفریقائی تبار بنام براک حسین اوباما توانسته به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شود، بسیار سخن گفته شده است. اما داستان زندگی من منحصر به فرد نیست. در آمریکا همه رویاها تحقق نیافته، اما امکان تحقق رویاها برای کسانی که به سواحل ما بیآیند، وجود دارد – و این شامل نزدیک به ۷ میلیون مسلمان آمریکائی نیز می شود که از سطح تحصیلات و درآمدی بالاتر از متوسط بهره مندند.

Moreover, freedom in America is indivisible from the freedom to practice one's religion.  That is why there is a mosque in every state in our union, and over 1,200 mosques within our borders.  That's why the United States government has gone to court to protect the right of women and girls to wear the hijab and to punish those who would deny it.  (Applause.)

علاوه بر این، آزادی در آمریکا از آزادی مذهب تفکیک ناپذیر است. از اینروست که در هر یک از ایالتهای ما دست کم یک و جمعاً در سراسر آمریکا بیش از ۱۲۰۰ مسجد وجود دارد. از اینروست که دولت ایالات متحده به دادگاه رفت تا از حق زنان و دختران برای حفظ حجابشان دفاع کند و آنانی را که می خواستند این حق را از آنان بگیرند تنبیه کند.

So let there be no doubt:  Islam is a part of America.  And I believe that America holds within her the truth that regardless of race, religion, or station in life, all of us share common aspirations -- to live in peace and security; to get an education and to work with dignity; to love our families, our communities, and our God.  These things we share.  This is the hope of all humanity.

بنابراین بگذارید هیچ جای تردیدی باقی نماند: اسلام بخشی از آمریکاست. من معتقدم که در بطن آمریکا این حقیقت نهفته است که فارغ از نژاد، دین، یا جایگاه اجتماعی، همه ما آرمانهای مشترک داریم – زیستن در صلح و امنیت؛ تحصیل و کار شرافتمندانه، عشق به خانواده، جامعه و پروردگارمان. اینها نقاط مشترک ما هستند. این امید کل بشریت است.

Of course, recognizing our common humanity is only the beginning of our task.  Words alone cannot meet the needs of our people.  These needs will be met only if we act boldly in the years ahead; and if we understand that the challenges we face are shared, and our failure to meet them will hurt us all.

البته، این را هم می دانیم که انسانیت مشترک،  تنها آغاز آکارماست. کلمات به تنهائی نیاز انسانها را برآورده نمی کنند. باید در سالهای پیش رو جسورانه تر عمل کنیم. باید با این درک گام برداریم که چالشهای مردم در گرداگرد این جهان یکسان است و عدم توانائی در مقابله با آنان به همه ما آسیب خواهد رساند.

For we have learned from recent experience that when a financial system weakens in one country, prosperity is hurt everywhere.  When a new flu infects one human being, all are at risk.  When one nation pursues a nuclear weapon, the risk of nuclear attack rises for all nations.  When violent extremists operate in one stretch of mountains, people are endangered across an ocean.  When innocents in Bosnia and Darfur are slaughtered, that is a stain on our collective conscience.  (Applause.)  That is what it means to share this world in the 21st century.  That is the responsibility we have to one another as human beings.

تجربه اخیر به ما آموخته که ضعف ساختار مالی در یک کشور، رفاه را در همه جا مخدوش می کند. هنگامی که آنفلوآنزای جدیدی یک انسان را آلوده می کند، همه در معرض خطر قرار می گیرند. زمانی که یک کشور در پی تسلیحات اتمی است، خطر حملۀ اتمی برای همه کشورها افزایش می یابد. زمانی که افراطگرایان خشن، رشته کوهی را مرکز فعالیت می کنند، مردم در آن سوی اقیانوس در مخاطره قرار می گیرند. و زمانی که مردم بیگناه بوسنی و دارفور قطعه قطعه می شوند، وجدان جمعی مخدوش می شود. این است معنای نزدیک شدن جهان در قرن بیست و یکم. این است مسئولیتی که ما بعنوان انسان نسبت به یکدیگر داریم.

And this is a difficult responsibility to embrace.  For human history has often been a record of nations and tribes -- and, yes, religions -- subjugating one another in pursuit of their own interests.  Yet in this new age, such attitudes are self-defeating.  Given our interdependence, any world order that elevates one nation or group of people over another will inevitably fail.  So whatever we think of the past, we must not be prisoners to it.  Our problems must be dealt with through partnership; our progress must be shared.  (Applause.)

این مسئولیت دشوار است. تاریخ بشر مشحون است از سابقه سرکوب ملل، قبایل مذاهب از سوی یکدیگر، در جستجوی منافع خویش. اما در این دوران نوین، اینگونه رفتارها به شکست خود می انجامد. هرگونه نظام جهانی که یک کشور یا یک گروه از مردمان را بر دیگری ارجح بداند، شکست آن اجتناب ناپذیر است. پس به رغم اندیشیدن به گذشته نباید زندانی گذشته باشیم. مشکلات ما باید از راه مشارکت حل شود، همانگونه که در پیشرفت یکدیگر شریک می شویم.

Now, that does not mean we should ignore sources of tension. Indeed, it suggests the opposite:  We must face these tensions squarely.  And so in that spirit, let me speak as clearly and as plainly as I can about some specific issues that I believe we must finally confront together. The first issue that we have to confront is violent extremism in all of its forms. In Ankara, I made clear that America is not -- and never will be -- at war with Islam.  (Applause.)  We will, however, relentlessly confront violent extremists who pose a grave threat to our security -- because we reject the same thing that people of all faiths reject:  the killing of innocent men, women, and children.  And it is my first duty as President to protect the American people.

این بدان معنا نیست که باید منبع تنش را نادیده گرفت. بلکه بر عکس باید مستقیماً با آن روبرو شویم. در چنین جوی بگذارید تا آنجا که میتوانم در مورد برخی مشکلات که باید با هم با آنها مقابله کنیم، صریح و ساده سخن بگویم. اولین موضوعی که باید با آن مقابله کنیم افراطگرائی خشن در تمامی اشکال آن است. در آنکارا، من واضح و روشن گفتم که آمریکا با اسلام در جنگ نبوده و هیچگاه نخواهد بود. در عین حال، برخورد با افراطگرایان خشنی که تهدیدی جدی برای امنیت ما هستند اجتناب ناپذیر است زیرا: ما نیز مانند سایر ادیان کشتن زنان، مردان و کودکان بی گناه را مردود می دانیم. و اين اولين وظيفه من به عنوان يك رئيس جمهور در جهت محافظت از مردم آمريكا است.

The situation in Afghanistan demonstrates America's goals, and our need to work together.  Over seven years ago, the United States pursued al Qaeda and the Taliban with broad international support.  We did not go by choice; we went because of necessity. I'm aware that there's still some who would question or even justify the events of 9/11.  But let us be clear:  Al Qaeda killed nearly 3,000 people on that day.  The victims were innocent men, women and children from America and many other nations who had done nothing to harm anybody.  And yet al Qaeda chose to ruthlessly murder these people, claimed credit for the attack, and even now states their determination to kill on a massive scale.  They have affiliates in many countries and are trying to expand their reach.  These are not opinions to be debated; these are facts to be dealt with.

شرایط در افغانستان نشان دهنده اهداف آمریکا و ضرورت همکاری است. بیش از ۷ سال پیش، ایالات متحده، با حمایت گسترده بین المللی، به تعقیب القاعده و طالبان پرداخت. این اقدام به انتخاب خود ما نبود بلکه به ضرورت انجام شد. آگاهم که هنوز عده ای ممکن است حمله ۱۱ سپتامبر را زیر مورد پرسش قرار دهند یا حتی موجه بشمارند. اما بگذارید روشن بگوییم القاعده در آن روز تقریباً ۳ هزار نفر را کشت. قربانیان زنان، مردان و کودکان بی گناه بودند از امریکا و کشورهای دیگری. القاعده بی رحمانه آنها را کشت، مسئولیت حمله را پذیرفت، و حتی اکنون اراده خود را برای کشنار جمعی اعلام می کند. آنها در کشورهای گوناگون شاخه هايي دارند و در تلاش برای گسترش نیروهای خود هستند. اینها حقایقی هستند که باید بپذیریم نه دیدگاههای قابل مناظره.

Now, make no mistake:  We do not want to keep our troops in Afghanistan.  We see no military -- we seek no military bases there.  It is agonizing for America to lose our young men and women.  It is costly and politically difficult to continue this conflict.  We would gladly bring every single one of our troops home if we could be confident that there were not violent extremists in Afghanistan and now Pakistan determined to kill as many Americans as they possibly can.  But that is not yet the case.

اشتباه نکنید: ما نمیخواهیم نیروهایمان را در افغانستان نگاه داریم. ما نمیخواهیم در آنجا پایگاه نظامی داشته باشیم. از دست دادن مردان و زنان جوان کشور برایمان عذاب آورست. ادامه این نبرد، از لحاظ مالی سنگین و از جنبه سیاسی دشوار است. در صورتی که اطمینان داشتیم افراطگرایان خشن که قصد کشتن هرچه بیشتر آمریکائیان را دارند در افغانستان و اکنون پاکستان حضور ندارد، با خوشوقتی تک تک نیروهایمان را به کشور بازمی گرداندیم.اما چنین رویدادی هنوز ممکن نیست.

And that's why we're partnering with a coalition of 46 countries.  And despite the costs involved, America's commitment will not weaken.  Indeed, none of us should tolerate these extremists.  They have killed in many countries.  They have killed people of different faiths -- but more than any other, they have killed Muslims.  Their actions are irreconcilable with the rights of human beings, the progress of nations, and with Islam.  The Holy Koran teaches that whoever kills an innocent is as -- it is as if he has killed all mankind. And the Holy Koran also says whoever saves a person, it is as if he has saved all mankind.  (Applause.)  The enduring faith of over a billion people is so much bigger than the narrow hatred of a few. Islam is not part of the problem in combating violent extremism -- it is an important part of promoting peace. 

و چنين است که با چهل و شش کشور ائتلاف کرده ایم و به رغم هزینه ای که این فرایند دارد، تعهد امریکا سست نخواهد شد. روشن است که هیچ یک از ما نباید این افراط گرایان را تاب آوریم. آنها در بسیاری از کشورها دست به کشتار زده اند. آنان پیروانی از ادیان مختلف را کشته اند – و بیش از همه مسلمانان را. عملکرد آنان با حقوق انسانها، پیشرفت کشورها، و با اسلام، آشتی ناپذیر است. قرآن کریم می گوید هرکس بیگناهی را بکشد، بسان آنست که بشریت را کشته، و هر کس یک نفر را نجات دهد بسان آنست که بشریت را نجات داده است. دین زیبای بیش از یک میلیارد نفر، از تنفر تنگ نظرانه شماری معدود، بسیار فراتر است. اسلام بخشی از مشکل در مقابله با افراطگرایی خشن نیست – بلکه بخش مهمی از تحقق صلح است.

Now, we also know that military power alone is not going to solve the problems in Afghanistan and Pakistan.  That's why we plan to invest $1.5 billion each year over the next five years to partner with Pakistanis to build schools and hospitals, roads and businesses, and hundreds of millions to help those who've been displaced.  That's why we are providing more than $2.8 billion to help Afghans develop their economy and deliver services that people depend on.

چنین است که می دانیم تنها نیروی نظامی مشکلات افغانستان و پاکستان را حل نخواهد کرد. از این روی درصددیم طی پنج سال آینده، هر سال یک میلیارد و پانصد میلیون دلار به پاکستانی ها کمک کنیم تا مدرسه، بیمارستان، جاده و راه و تجارت بنا کنند و به صدها میلیون تنی کمک کنیم که آواره شده اند. چنین است که بیش از دو میلیارد و هشتصد میلیون دلار برای کمک به افغانها در نظر گرفته ایم تا بر چالشهای اقتصادی فایق آینده و به توزیع خدماتی بپردازند که مردم به آنها وابسته اند.

Let me also address the issue of Iraq.  Unlike Afghanistan, Iraq was a war of choice that provoked strong differences in my country and around the world.  Although I believe that the Iraqi people are ultimately better off without the tyranny of Saddam Hussein, I also believe that events in Iraq have reminded America of the need to use diplomacy and build international consensus to resolve our problems whenever possible.  (Applause.)  Indeed, we can recall the words of Thomas Jefferson, who said:  "I hope that our wisdom will grow with our power, and teach us that the less we use our power the greater it will be." 

بگذارید در مورد عراق نیز سخن گویم. برخلاف افغانستان، جنگ عراق را خود برگزیدیم که اختلاف نظرات شدیدی را در کشور من و در جهان برانگیخت. با آنکه معتقدم نهایتاً مردم عراق بدون ستم صدام حسین وضع بهتری دارند، در عین حال، براین باور هستم که رویدادهای عراق به امریکا یادآور شد که فائق آمدن بر مشکلات، توسل به دیپلماسی و اجماع جهانی را ضروری می کند. سخنان یکی از رؤسای جمهوری آمریکا، تامس جفرسون، به ذهن خطور می کند که : "امید دارم خِرَد ما همپای قدرتمان رشد کند و به ما بیاموزد که استفاده کمتر از قدرت، خرد ورزی را افزون می کند".

Today, America has a dual responsibility:  to help Iraq forge a better future -- and to leave Iraq to Iraqis.  And I have made it clear to the Iraqi people -- (applause) -- I have made it clear to the Iraqi people that we pursue no bases, and no claim on their territory or resources.  Iraq's sovereignty is its own. And that's why I ordered the removal of our combat brigades by next August.  That is why we will honor our agreement with Iraq's democratically elected government to remove combat troops from Iraqi cities by July, and to remove all of our troops from Iraq by 2012.  (Applause.)  We will help Iraq train its security forces and develop its economy.  But we will support a secure and united Iraq as a partner, and never as a patron.

امروز، آمریکا مسئولیتی دوگانه دارد: گذاردن عراق در اختیارعراقیان و کمک به آنان برای ساختن آینده ای بهتر. من بطور روشن به مردم عراق گفته ام که ما خواهان پایگاه نیستیم و ادعائی هم به خاک یا منابع آنان نداریم. حاکمیت عراق از آن ِ آن کشور است. به این دلیل من دستور خروج تیپهای جنگی آمریکا تا پایان ماه اوت را صادر کردم. به این دلیل ما به وعده خود به دولت منتخب دموکراتیک عراق مبنی بر خروج نیروهای جنگی خود از شهرهای عراق تا ماه ژوئیه و خروج همه نیروهایمان از آن کشور تا سال ۲۰۱۲ عمل خواهیم کرد. به عراق کمک خواهیم کرد نیروهای امنیتی و آموزش و اقتصاد خود را توسعه دهد. اما ما از عراقی امن و متحد - بعنوان یک شریک و نه به عنوان ارباب - حمایت خواهیم کرد.

 And finally, just as America can never tolerate violence by extremists, we must never alter or forget our principles.  Nine-eleven was an enormous trauma to our country.  The fear and anger that it provoked was understandable, but in some cases, it led us to act contrary to our traditions and our ideals.  We are taking concrete actions to change course.  I have unequivocally prohibited the use of torture by the United States, and I have ordered the prison at Guantanamo Bay closed by early next year.  (Applause.)

و بالاخره، همانگونه که آمریکا هیچگاه خشونت افراطگرایان را تاب نخواهد آورد، هرگز نباید اصول خود را تغییر دهیم یا از یاد ببریم. واقعه ۱۱ سپتامبر ضربه روحی عظیمی برای کشور ما بود. هراس و خشمی که ایجاد کرد، قابل درک بود، اما در برخی موارد ما را به گونه ای رهنمون ساخت تا مغایر آرمانها و سنن خویش عمل کنیم. ما روشهای عملی را برای تغییر مسیر پی می گیریم.کاربرد شکنجه را از سوی ایالات متحده به صراحت ممنوع کرده ام، و دستور داده ام زندان خور گوانتانامو تا اوایل سال آینده بسته شود.

So America will defend itself, respectful of the sovereignty of nations and the rule of law.  And we will do so in partnership with Muslim communities which are also threatened.  The sooner the extremists are isolated and unwelcome in Muslim communities, the sooner we will all be safer.

بنابراین، با رعایت احترام به حاکمیت کشورها و حکم قانون، آمریکا از خود دفاع خواهد کرد. این کار را نیز با مشارکت جوامع مسلمانی که مورد تهدید قرار گرفته اند انجام خواهیم داد .هرچه افراط گرایان زودتر منزوی شوند و درکشورهای مسلمان نیز از جایگاهی برخوردار نباشند، امنیت ما نیز زودتر تأمین خواهد شد.

The second major source of tension that we need to discuss is the situation between Israelis, Palestinians and the Arab world.America's strong bonds with Israel are well known.  This bond is unbreakable.  It is based upon cultural and historical ties, and the recognition that the aspiration for a Jewish homeland is rooted in a tragic history that cannot be denied.

دومین منشأ عمده تنش که لازم است پیرامون آن بحث شود، وضعیت میان اسرائیل، فلسطینیان و جهان عرب است. همه از مناسبات مستحکم آمریکا با اسرائیل آگاهند.این مناسبات خلل ناپذیرند . این روابط براساس پیوندهای فرهنگی و تاریخی استوارند و به رسمیت شناختن این واقعیت که تمایل به داشتن سرزمینی یهودی درگذشته ای دردناک و انکارناپذیر ریشه دارد.

  Around the world, the Jewish people were persecuted for centuries, and anti-Semitism in Europe culminated in an unprecedented Holocaust.  Tomorrow, I will visit Buchenwald, which was part of a network of camps where Jews were enslaved, tortured, shot and gassed to death by the Third Reich.  Six million Jews were killed -- more than the entire Jewish population of Israel today.  Denying that fact is baseless, it is ignorant, and it is hateful.  Threatening Israel with destruction -- or repeating vile stereotypes about Jews -- is deeply wrong, and only serves to evoke in the minds of Israelis this most painful of memories while preventing the peace that the people of this region deserve.

مردمان یهودی در جای جای جهان سده ها قربانی آزار و کشتار بودند و ضدیت با یهودیان در واقعه بی بدیل هولوکاست ، به اوج خود رسید. فردا، از بوخنوالد دیدن خواهم کرد. بوخنوالد بخشی از شبکه اردوگاههایی بود که یهودیان به دست حکومت رایش سوم در آنها به بردگی کشیده شده یا شکنجه یا کشته شدند . شش میلیون یهودی کشته شدند – بیش ازتمامی جمعیت امروز اسرائیل. انکار این واقعیت بی اساس، ناآگاهانه ونفرت انگیز است.تهدید اسرائیل به نابودی – یا تکرار کلیشه های شرم آور در مورد یهودیان – فقط آنروزهای دردناک را در اذهان اسرائیلیان زنده می کند و در عین حال، مانع از برقراری صلحی که مردم این منطقه حق آنرا دارند، می شود.

On the other hand, it is also undeniable that the Palestinian people -- Muslims and Christians -- have suffered in pursuit of a homeland.  For more than 60 years they've endured the pain of dislocation.  Many wait in refugee camps in the West Bank, Gaza, and neighboring lands for a life of peace and security that they have never been able to lead.  They endure the daily humiliations -- large and small -- that come with occupation.  So let there be no doubt:  The situation for the Palestinian people is intolerable.  And America will not turn our backs on the legitimate Palestinian aspiration for dignity, opportunity, and a state of their own.  (Applause.)

از سوی دیگر، نمی توان انکار کرد که مردم فلسطینی – مسلمان و مسیحی – نیز در جریان یافتن سرزمینی برای خود رنج برده اند. بیش از ۶۰ سال، آنان درد آوارگی را تحمل کرده اند. بسیاری در اردوگاههای آوارگان در کرانه باختری، غزه، و سرزمینهای همجوار در انتظار زندگی با صلح و امنیت که هیچگاه از آن برخوردار نبوده اند، بسر برده اند. هر روز آنان متحمل احساس حقارتی که با اشغال همراه است، می شوند. بنابراین بگذارید شک و شبهه ای وجود نگذارم: وضعیت مردم فلسطینی قابل تحمل نیست. آمریکا به آرمانهای مشروع فلسطینیان که شامل عزت ، فرصت و کشوری برای خود می شود، پشت نمی کند.

For decades then, there has been a stalemate:  two peoples with legitimate aspirations, each with a painful history that makes compromise elusive.  It's easy to point fingers -- for Palestinians to point to the displacement brought about by Israel's founding, and for Israelis to point to the constant hostility and attacks throughout its history from within its borders as well as beyond.  But if we see this conflict only from one side or the other, then we will be blind to the truth:  The only resolution is for the aspirations of both sides to be met through two states, where Israelis and Palestinians each live in peace and security.  (Applause.)

سده هاست که بن بستی وجود دارد: دو مردم با آرمانهای مشروع، هر یک با تاریخی دردناک که مصالحه را امری دشوار می کند. انگشت اتهام بردن کاری سهل است – برای فلسطینیان اشاره به جابجائی که بوجود آوردن اسرائیل موجب شد، و برای اسرائیلیان که اشاره به خصومت و حملات مداوم از داخل و خارج از خاک خود و طی تاریخ کنند. اما اگر ما این درگیری را از یک زاویه و نه دیگری ببینیم، آنگاه چشم خود را بر روی حقیقت بسته ایم: تنها راه حل اینست که آرمان هر یک با ایجاد دو کشور که اسرائیلیان و فلسطینیان هر یک در صلح و امنیت زیست کنند، تحقق یابد.

That is in Israel's interest, Palestine's interest, America's interest, and the world's interest.  And that is why I intend to personally pursue this outcome with all the patience and dedication that the task requires.  (Applause.)  The obligations -- the obligations that the parties have agreed to under the road map are clear.  For peace to come, it is time for them -- and all of us -- to live up to our responsibilities.

این به نفع اسرائیل، به نفع فلسطینیان و به نفع آمریکاست. به این لحاظ است که من مترصد هستم شخصاً این هدف را با همه شکیبائی  و صرف وقتي  که این کار می طلبد، دنبال کنم. تعهداتی که دو طرف تحت نقشه راه به آن توافق کردند مشخص است. برای ره آورد صلح، زمان آن فرا رسیده که آنان – و همه ما – به وظائف خود عمل کنیم.

Palestinians must abandon violence.  Resistance through violence and killing is wrong and it does not succeed.  For centuries, black people in America suffered the lash of the whip as slaves and the humiliation of segregation.  But it was not violence that won full and equal rights.  It was a peaceful and determined insistence upon the ideals at the center of America's founding.  This same story can be told by people from South Africa to South Asia; from Eastern Europe to Indonesia.  It's a story with a simple truth:  that violence is a dead end.  It is a sign neither of courage nor power to shoot rockets at sleeping children, or to blow up old women on a bus.  That's not how moral authority is claimed; that's how it is surrendered.

فلسطینیان نیز باید دست از خشونت بردارند. مقاومت از ره خشونت و کشتار اشتباه است و موفق نمی شود. قرنها مردمان سیاهپوست در آمریکا ضربهء شلاق بردگی و تحقیر جدائی خود از سفیدپوستان را متحمل شدند. اما این خشونت نبود که حقوق کامل و برابر را برای آنان به ارمغان آورد. پایفشاری صلح آمیز و مصمم بر آرمانهائی که در کانون علت تشکیل کشور آمریکا بود که نتیجه بخش بود. همین داستان را مردم آفریقای جنوبی تا آسیای جنوبی، از اروپای شرقی تا اندونزی میتوانند روایت کنند. داستانیست با حقیقتی ساده: که خشونت به بن بست رسیده است. خشونت نه نشان شهامت و نه داشتن توان شلیک راکت به کودکان در خواب یا منفجر کردن اتوبوسی حامل زنان مسن است. اینگونه نمی توان ادعای مسئولیت اخلاقی کرد، اینگونه تسلیم میشوند.

Now is the time for Palestinians to focus on what they can build.  The Palestinian Authority must develop its capacity to govern, with institutions that serve the needs of its people. Hamas does have support among some Palestinians, but they also have to recognize they have responsibilities.  To play a role in fulfilling Palestinian aspirations, to unify the Palestinian people, Hamas must put an end to violence, recognize past agreements, recognize Israel's right to exist.

 اکنون زمان آن است که فلسطینیان توجه خود را متمرکز توان سازندگی خود کنند. تشکیلات خودگردان فلسطینی باید ظرفیت خود برای حاکمیت با نهادهائی که در خدمت مردمش باشد، را توسعه دهد. حماس از حمایت برخی مردم فلسطینی برخوردار نیست، اما آنان نیز مسئولیتهائی برعهده دارند:ایفای نقش در برآوردن آرمانهای فلسطینیان و متحد کردن آن مردمان. حماس باید به خشونت پایان دهد، توافقهای گذشته را بپذیرد و حق اسرائیل به موجودیت را برسمیت بشناسد.

At the same time, Israelis must acknowledge that just as Israel's right to exist cannot be denied, neither can Palestine's.  The United States does not accept the legitimacy of continued Israeli settlements.  (Applause.)  This construction violates previous agreements and undermines efforts to achieve peace.  It is time for these settlements to stop.  (Applause.)

همانگونه که حق اسرائیل به هستی را نمی توان انکار کرد، اسرائیل نیز باید همین امر را در مورد فلسطینیان بپذیرد. ایالات متحده مشروعیت ادامه شهرکهای اسرائیلی را  نمی پذیرد. این ساختمان سازی ناقض توافقهای پیشین بوده و تلاشهای برای دستیابی به صلح را تضعیف می کند. زمان آن رسیده که شهرک سازی متوقف شود.

And Israel must also live up to its obligation to ensure that Palestinians can live and work and develop their society.  Just as it devastates Palestinian families, the continuing humanitarian crisis in Gaza does not serve Israel's security; neither does the continuing lack of opportunity in the West Bank. Progress in the daily lives of the Palestinian people must be a critical part of a road to peace, and Israel must take concrete steps to enable such progress. 

اسرائیل باید به تعهدات خود عمل کرده و اطمینان حاصل کند که فلسطینیان می توانند کار و زندگی کنند تا جامعه خود را توسعه داده و به پیش ببرند. و همانگونه که ادامه بحران انسانی در غزه و عدم فرصتها در کرانه باختری خانواده های فلسطینی را از بین می برد، بنفع امنیت اسرائیل هم نیست. بهبود در شرایط زندگی روزانه مردم فلسطینی باید بخش مهمي  از مسیر بسمت صلح باشد و اسرائیل باید امکان چنین بهبودی را فراهم آورد.

And finally, the Arab states must recognize that the Arab Peace Initiative was an important beginning, but not the end of their responsibilities.  The Arab-Israeli conflict should no longer be used to distract the people of Arab nations from other problems.  Instead, it must be a cause for action to help the Palestinian people develop the institutions that will sustain their state, to recognize Israel's legitimacy, and to choose progress over a self-defeating focus on the past.

 بالاخره، کشورهای عرب باید متوجه باشند که طرح صلح عرب آغازی مهم بود، اما پایان مسئولیت آنان نبود. نباید از درگیری اعراب و اسرائیل برای منحرف کردن اذهان مردم کشورهای عرب از دیگر مشکلات استفاده شود. بلکه؛ باید دلیلی شود برای کمک به مردم فلسطینی تا نهادهای خود را برای ماندگاری کشورشان توسعه بخشند، تا مشروعیت اسرائیل را برسمیت بشناسند، و پیشرفت را بر گذشته که فقط بضرر آنان است، ارجحیت دهند.

America will align our policies with those who pursue peace, and we will say in public what we say in private to Israelis and Palestinians and Arabs.  (Applause.)  We cannot impose peace.  But privately, many Muslims recognize that Israel will not go away.  Likewise, many Israelis recognize the need for a Palestinian state.  It is time for us to act on what everyone knows to be true.

آمریکا سیاستهای خود را با آنانیکه در پی صلح هستند، تطبیق خواهد داد و علنی آنچه را که پشت دربهای بسته به اسرائیلیان، فلسطینیان و اعراب می گوید، بیان می کند. ما نمی توانیم صلح را تحمیل کنیم. اما، در پشت پرده، بسیاری از مسلمانان متوجه هستند که اسرائیل کوتاه نخواهد آمد، و متقابلاً بسیاری اسرائیلیان متوجه نیاز به یک کشور فلسطین هستند. زمان آن فرا رسیده که همگان به آنچه که می دانند حقیقت است، عمل کنند.

Too many tears have been shed.  Too much blood has been shed.  All of us have a responsibility to work for the day when the mothers of Israelis and Palestinians can see their children grow up without fear; when the Holy Land of the three great faiths is the place of peace that God intended it to be; when Jerusalem is a secure and lasting home for Jews and Christians and Muslims, and a place for all of the children of Abraham to mingle peacefully together as in the story of Isra -- (applause) -- as in the story of Isra, when Moses, Jesus, and Mohammed, peace be upon them, joined in prayer.  (Applause.)

اشکهای زیادی سرازیر شده. خون بسیاری ریخته شده. همه ما وظیفه داریم که برای روزی که مادران اسرائیلی و فلسطینی بتوانند بدون هراس شاهد رشد فرزندان خود باشند، گام برداریم؛ روزی که سرزمین مقدس 3 دین بزرگ مکان صلح، آنگونه که خواست خداوند بوده، باشد؛ روزی که اورشلیم امن و سرزمین دائمی یهودیان، مسیحیان و مسلمانان باشد و محلی برای کلیه فرزندان ابراهیم تا در صلح با یکدیگر زندگی کنند؛ مانند داستان Isra ( زمانیکه که موسی، مسیح و محمد با یکدیگر به عبادت پرداختند.

The third source of tension is our shared interest in the rights and responsibilities of nations on nuclear weapons.This issue has been a source of tension between the United States and the Islamic Republic of Iran.  For many years, Iran has defined itself in part by its opposition to my country, and there is in fact a tumultuous history between us.  In the middle of the Cold War, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government.  Since the Islamic Revolution, Iran has played a role in acts of hostage-taking and violence against U.S. troops and civilians.  This history is well known.  Rather than remain trapped in the past, I've made it clear to Iran's leaders and people that my country is prepared to move forward.  The question now is not what Iran is against, but rather what future it wants to build.

سومین منشأ تنش و مسئله ای که همه نسبت به آن توجهی یکسان داریم موضوع حق کشورها به داشتن تسلیحات اتمی و مسئولیتهای مرتبط است. این موضوع اخیراً منشأ تنش میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران بوده است. برای سالیان متمادی، ایران تا حدي خود را در تعارض به کشور من تعريف كرده است. مسلماً تاریخی پر فراز و نشیب هم داشته ایم. در اواسط جنگ سرد، آمریکا در برکناری دولت ایران که از راه دموکراتیک انتخاب شده بود، نقش داشت. از زمان انقلاب اسلامی، ایران در آدم ربائی و خشونت علیه نیروهای نظامی و غیرنظامیان آمریکا نقش داشته است. این سابقه بر همه آشکار است. من صراحتاً به رهبران و مردم ایران گفته ام بجای آنکه در گذشته بمانیم کشور من آماده است به جلو حرکت کند. حال سؤال این نیست که ایران مخالف چیست، بلکه چه آینده ای میخواهد برای خود بسازد.

I recognize it will be hard to overcome decades of mistrust, but we will proceed with courage, rectitude, and resolve.  There will be many issues to discuss between our two countries, and we are willing to move forward without preconditions on the basis of mutual respect.  But it is clear to all concerned that when it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point.  This is not simply about America's interests.  It's about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.

درك ميكنم كه فائق آمدن بر دهه ه بي اعتمادي سخت خواهد بود ولي ما با شهامت، درستكاري و عزم پيش خواهيم رفت. موضوعات بسياري براي گفتگو ميان دو كشورمان وجود دادر و ما آماده ايم بدون پيش شرط و بر اساس احترام متقابل پيش برويم. اما براي همه آنهايي كه نگراني دارند روشن است كه در مورد تسليحات هسته اي به نقطه اي تعيين كننده رسيده ايم. اينجا ديگر صرفاً منافع امريكا مطرح نيست ، بلكه آنچه مطرح است ممانعت از رقابت تسليحاتي است كه ممكن است دامن اين منطقه را بگيرد، رقابتي كه منطقه و جهان را در مسيري بسيار خطرناك قرار خواهد داد.

I understand those who protest that some countries have weapons that others do not.  No single nation should pick and choose which nation holds nuclear weapons.  And that's why I strongly reaffirmed America's commitment to seek a world in which no nations hold nuclear weapons.  (Applause.)  And any nation -- including Iran -- should have the right to access peaceful nuclear power if it complies with its responsibilities under the nuclear Non-Proliferation Treaty.  That commitment is at the core of the treaty, and it must be kept for all who fully abide by it. And I'm hopeful that all countries in the region can share in this goal.

درک می کنم که برخی اعتراض دارند شماری کشورها تسلیحاتی دارند که دیگران ندارند. هیچ یک کشوری نباید حق انتخاب داشته باشد که کدام کشور تسلیحات داشته باشد. از اینرو، من تعهد آمریکا را به پیگیری تأمین جهانی که هیچ کشوری دارای تسلیحات اتمی نباشد، تکرار کردم. هر کشوری، از جمله ایران، باید این حق را داشته باشد که با رعایت مسئولیتهائی که تحت پیمان عدم تولید و گسترش تسلیحات اتمی برعهده دارد، بتواند درارای توان اتمی صلح آمیز باشد. این تعهد در کانون پیمان است و باید برای آنانیکه طبق آن عمل میکنند، حفظ شود.

The fourth issue that I will address is democracy. I know -- I know there has been controversy about the promotion of democracy in recent years, and much of this controversy is connected to the war in Iraq.  So let me be clear: No system of government can or should be imposed by one nation by any other.

مسئله چهارم که به آن می پردازم دموکراسی است.من به سیستم دولتی معتقد هستم که به مردم صدا دهد، و به حکم قانون و حقوق انسانها احترام بگذارد. آگاه هستم که جنجالی در مورد ترویج دموکراسی در سالهای اخیر بوده و بیشتر آن در ارتباط با جنگ عراق است. بنا براین بگذارید باز روشن و واضح سخن گویم: هیچ کشوری نمی تواند و نباید نظام حکومتی به کشور دیگر تحمیل کند.

That does not lessen my commitment, however, to governments that reflect the will of the people.  Each nation gives life to this principle in its own way, grounded in the traditions of its own people.  America does not presume to know what is best for everyone, just as we would not presume to pick the outcome of a peaceful election.  But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things:  the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn't steal from the people; the freedom to live as you choose.  These are not just American ideas; they are human rights.  And that is why we will support them everywhere. 

اما این از تعهد من نسبت به دولتهائی که منعکس کننده خواست مردمانشان هستند، نمی کاهد. هر کشوری به شیوه خود و بر اساس سنن مردم خود به این اصل حیات میبخشد. آمریکا این توهم را ندارد که میداند چه چیزی برای دیگران خوب است، همانگونه که نمی توانیم نتیجه یک انتخابات آرام را پیش بینی کنیم. اما من اعتقادی راسخ دارم که مردم خواسته های مشخصی دارند: امکان بیان نظر خود و سهیم بودن در چگونگی اداره کشور خود، اظمینان به حکم قانون و اجرای عدالت، دولتی شفاف که از اموال ملت دزدی نمی کند، و آزادی در انتحاب نوع زندگی خود. این موارد تنها ایده های آمریکائی نیستند بلکه حقوق انسانی هستند و به این دلیل ما در هر نقطه جهان از آنان حمایت می کنیم.

Now, there is no straight line to realize this promise.  But this much is clear:  Governments that protect these rights are ultimately more stable, successful and secure.  Suppressing ideas never succeeds in making them go away.  America respects the right of all peaceful and law-abiding voices to be heard around the world, even if we disagree with them.  And we will welcome all elected, peaceful governments -- provided they govern with respect for all their people.

هیچ راه مستقیمی برای تحقق این قول وجود ندارد. اما تا این حد مشخص است که: دولتهائی که از این حقوق حفاظت می کنند پایدارتر، موفقتر و مستحکمتر هستند. سرکوب دیدگاهها هیچگاه آنها را از بین نمی برد. آمریکا به حق صدایهای صلح آمیز و تابع قانون در سراسر جهان ، حتی اگر با آن مخالف باشد، احترام می گذارد. ما از همه دولتهای منتخب و صلحجو استقبال می کنیم، البته اگر با احترام بر مردم خود حکومت کنند.

This last point is important because there are some who advocate for democracy only when they're out of power; once in power, they are ruthless in suppressing the rights of others.  (Applause.)  So no matter where it takes hold, government of the people and by the people sets a single standard for all who would hold power:  You must maintain your power through consent, not coercion; you must respect the rights of minorities, and participate with a spirit of tolerance and compromise; you must place the interests of your people and the legitimate workings of the political process above your party.  Without these ingredients, elections alone do not make true democracy.AUDIENCE MEMBER:  Barack Obama, we love you!

این نکته مهم است زیرا هستند برخی که فقط هنگامی که قدرت در اختیار ندارند از طرفداران دموکراسی میشوند؛ اما در زمان قدرت به مردمانی بی رحم در سرکوب حقوق دیگران تبدیل می شوند. در هر کجا که باشد دولتی از مردم برای مردم یک استاندارد برای همه آنها که قدرت در اختیار دارند تعیین می کند: باید قدرت خود را از راه اتفاق نظر حفظ کنی و نه زور و تحمیل؛ باید حقوق اقلیتهای را محترم بشماری و همكاري با روحيه تساهل و سازش را در پيش گيري. بايد منافع مردم را به حزب خود ارجح بشماری. بدون اين عناصر، انتخابات به خودي خود دموكراسي واقعي را ايجاد نخواهد كرد. در اينجا تعدادي از حضار فرياد زدند باراك اوما دوستت داريم!

The fifth issue that we must address together is religious freedom. Islam has a proud tradition of tolerance.  We see it in the history of Andalusia and Cordoba during the Inquisition.  I saw it firsthand as a child in Indonesia, where devout Christians worshiped freely in an overwhelmingly Muslim country.  That is the spirit we need today.  People in every country should be free to choose and live their faith based upon the persuasion of the mind and the heart and the soul.  This tolerance is essential for religion to thrive, but it's being challenged in many different ways.

مسئله پنجم که باید در مورد آن با یکدیگر صحبت کنیم آزادی دین است. اسلام سنتی پرافتخار از تحمل دیگر ادیان دارد. ما در تاريخ اندولس و كوردوبا در دوره تفتيش عقايد اين موضوع را مشاهده مي كنيم. من خود بعنوان یک خردسال در اندونزی آن را شاهد بودم، در کشوری که مسیحیان مؤمن با آزادی در کشوری با اکثریت مسلمان در آن به ادای فرائض خود می پرداختند. این روحیه ایست که امروز به آن نیاز داریم. مردم هر کشور باید در انتخاب اعتقادات دینی خود بر اساس خواسته فکر، قلب و روح آزاد باشند. چنین تحملی برای پیشرفت دین ضروریست، اما اکنون از جهات مختلف به چالش گرفته شده است.

Among some Muslims, there's a disturbing tendency to measure one's own faith by the rejection of somebody else's faith.  The richness of religious diversity must be upheld -- whether it is for Maronites in Lebanon or the Copts in Egypt.  (Applause.)  And if we are being honest, fault lines must be closed among Muslims, as well, as the divisions between Sunni and Shia have led to tragic violence, particularly in Iraq.

در میان برخی مسلمانان این گرایش مخرب دیده شده که اعتقادات خود را از طریق رد کردن اعتقادات دیگری، محک می زنند. تنوع دینی باید حفظ شود – از مارونی های لبنان گرفته تا قبطیهای مصر؛ و این گسل میان مسلمین نیز باید بسته شود چه تفرقه میان سنی و شیعه به خشونتهای فاجعه بار خصوصاً در عراق انجامیده است.

Freedom of religion is central to the ability of peoples to live together.  We must always examine the ways in which we protect it.  For instance, in the United States, rules on charitable giving have made it harder for Muslims to fulfill their religious obligation.  That's why I'm committed to working with American Muslims to ensure that they can fulfill zakat. 

آزادی مذهب همزیستی مردمان را میسر می سازد. باید همواره راههای حفاظت از این امر را مرور کنیم. برای نمونه، در ایالات متحده مقررات مربوط به کمکهای خیریه عمل به فرضیات را برای مسلمین دشوار کرده است. از اینرو من قول داده ام که با مسلمانان آمریکا تلاش کنم که راه برای دادن ذکات آنان فراهم شود.

Likewise, it is important for Western countries to avoid impeding Muslim citizens from practicing religion as they see fit -- for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear.  We can't disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.

In fact, faith should bring us together.  And that's why we're forging service projects in America to bring together Christians, Muslims, and Jews.  That's why we welcome efforts like Saudi Arabian King Abdullah's interfaith dialogue and Turkey's leadership in the Alliance of Civilizations.  Around the world, we can turn dialogue into interfaith service, so bridges between peoples lead to action -- whether it is combating malaria in Africa, or providing relief after a natural disaster. 

متقابلاً، کشورهای غربی نیز نباید مانع از آن شوند که شهروندان مسلمان طبق فرائض دین خود عمل کنند - برای نمونه دیکته کردن اینکه یک زن مسلمان چگونه باید لباس بپوشد. با بیانی ساده، ما نمی توانیم خصومت نسبت به دینی را در پس ادعای لیبرالیسم پنهان کنیم.
ایمان باید ما را به یکدیگر نزدیک کند. از این جهت، ما سرگرم تهیه پروژه هائی هستیم که مسیحیان، مسلمانان و یهودیان را بهم نزدیک کند. به این دلیل از ابتکار افرادی چون ملک عبدالله که طرح گفتگوی بین ادیان و دولت ترکیه در اتحاد تمدنها استقبال می کنیم. سراسر جهان، می توانیم گفتگو را تبدیل به خدمات بین ادیان کنیم تا عاملی برای تحرک مردم به دست به عمل زدن شود – از مبارزه با مالاریا در آفریقا گرفته تا ارائه امداد هنگام بروز بلایای طبیعی.

The sixth issue -- the sixth issue that I want to address is women's rights.  (Applause.)  I know –- I know -- and you can tell from this audience, that there is a healthy debate about this issue.  I reject the view of some in the West that a woman who chooses to cover her hair is somehow less equal, but I do believe that a woman who is denied an education is denied equality.  (Applause.)  And it is no coincidence that countries where women are well educated are far more likely to be prosperous.

Now, let me be clear:  Issues of women's equality are by no means simply an issue for Islam.  In Turkey, Pakistan, Bangladesh, Indonesia, we've seen Muslim-majority countries elect a woman to lead.  Meanwhile, the struggle for women's equality continues in many aspects of American life, and in countries around the world.

I am convinced that our daughters can contribute just as much to society as our sons.  (Applause.)  Our common prosperity will be advanced by allowing all humanity -- men and women -- to reach their full potential.  I do not believe that women must make the same choices as men in order to be equal, and I respect those women who choose to live their lives in traditional roles. But it should be their choice. 

 And that is why the United States will partner with any Muslim-majority country to support expanded literacy for girls, and to help young women pursue employment through micro-financing that helps people live their dreams.  (Applause.)

ششمین موردی که مایلم به آن بپردازم حقوق زنان است.
میدانم که در خصوص این موضوع بحث است. من با نظر برخی در غرب که یک زني كه حجاب را براي پوشاندن موي خود انتخاب ميكند به گونه ای حق کمتری دارد مخالفم، اما معتقدم که به اگر به زنی حق تحصیل داده نشود، حق برابری از او صلب شده است. تصادفی هم نیست که در کشورهائی که به زنان امکان تحصیل داده می شود، توان کامیابی بسیار بیشتر است.

به همان اندازه که پسرانمان به جامعه خدمت می کنن، دخترانمان هم می توانند مؤثر باشند. با فراهم نمودن زمینه برای کل بشریت – زنان و مردان – تا به حد اعلای توان خود برسد، کامیابی مشترکمان را تمین می کنیم. بنظر من لزومی ندارد زنان همان تصمیاتی را که مردان میگیرند باید اتخاذ کنند تا موفق شوند، و به زنانی هم که به نقش سنتی زن راضی هستند احترام میگذارم. اما این حق انتخاب با آنان است.

باز بگذارید روشن صحبت کنم: مسئله برابری زنان به هیچ عنوان منحصر به اسلام نیست. در ترکیه، پاکستان، بنگلادش، و اندونزی ، کشورهائی با اکثریت مسلمان، دیده ایم که زنی را به رهبری کشور انتخاب کرده اند. در عین حال، مبارزه زنان برای برابری چه در آمریکا و چه در دیگر کشورهای جهان ادامه دارد. از اینروست که آمریکا با هر کشور با اکثریت مسلمان شریک خواهد شد تا از سوادآموزی بیشتر برای دختران حمایت کند و به زنان جوان کمک کند از طریق اعطای وامهای خرد به رویاهای خود دست یابند.

Finally, I want to discuss economic development and opportunity.I know that for many, the face of globalization is contradictory.  The Internet and television can bring knowledge and information, but also offensive sexuality and mindless violence into the home.  Trade can bring new wealth and opportunities, but also huge disruptions and change in communities.  In all nations -- including America -- this change can bring fear.  Fear that because of modernity we lose control over our economic choices, our politics, and most importantly our identities -- those things we most cherish about our communities, our families, our traditions, and our faith. 

و در انتها مایلم در مورد توسعه اقتصادی و فرصتها سخنی گویم. میدانم که برای بسیاری،ظاهر جهانی شدن ضد و نقیض بنظر می رسد. اینترنت و تلویزیون آگاهی و اطلاعات در اختیارمان می گذارند، در عین حال میتوانند تصاویر غیر اخلاقی و خشونت بی حد نیز بهمراه داشته باشند. در کنار ثروت و فرصتهای جدید تجارت میتواند موجب تداخلات و تغييرات در جوامع  شود. در همه کشورها - از جمله کشور من – این تغییر می تواند باعث هراس شود. ترس از آنکه بخاطر مدرنیته ممکن است ما اختیار انتخابهای اقتصادی، سیاسی، و مهمتر از همه هویت خود را از دست بدهیم؛ مواردی که در رابطه با جوامعمان، خانواده مان، سنن و دینمان بسیار برایمان ارزش دارد.

But I also know that human progress cannot be denied.  There need not be contradictions between development and tradition. Countries like Japan and South Korea grew their economies enormously while maintaining distinct cultures.  The same is true for the astonishing progress within Muslim-majority countries from Kuala Lumpur to Dubai.  In ancient times and in our times, Muslim communities have been at the forefront of innovation and education.

اما اینرا هم میدانم که نمی توان مانع پیشرفت انسان شد. لزومی ندارد تناقصی میان توسعه و سنت باشد. اقتصاد کشورهائی چون ژاپن و کره جنوبی در حالی رشد کردند که فرهنگ خاص خود را نیز حفظ کردند. این امر در مورد اسلام هم صادق است- از کوالالامپور گرفته تا دبی. در دوران باستانی و در عصر ما جوامع اسلامی ثابت کرده اند که می توانند در اختراعات و آموزش و پروزش پیشرو باشند.

And this is important because no development strategy can be based only upon what comes out of the ground, nor can it be sustained while young people are out of work.  Many Gulf (!) states have enjoyed great wealth as a consequence of oil, and some are beginning to focus it on broader development.  But all of us must recognize that education and innovation will be the currency of the 21st century -- (applause) -- and in too many Muslim communities, there remains underinvestment in these areas.  I'm emphasizing such investment within my own country.  And while America in the past has focused on oil and gas when it comes to this part of the world, we now seek a broader engagement.

این امر بسیار مهم است زیرا هیچ استراتژی توسعه نمی تواند صرفاً بر اساس آنچه باشد که از زمین بیرون می آید، و نمی تواند پایدار باشد اگر جوانان شاغل نباشند. بسیاری از کشورهای خوزه خلیج فارس ثروت عظیم خود را مدیون نفت هستند و برخی هم متوجه شده اند که باید دید وسیعتری برای توسعه داشته باشند. اما همه ما باید درک کنیم که تحصیل و اختراعات پول رایج قرن بیست و یکم هستند. من این موضوع را در کشور خودم هم مد نظر دارم. در حالیکه آمریکا در گذشته توجه خود را معطوف نفت و گاز این منطقه از جهان کرده بود، اکنون ما همکاری گسترده تری خواهانیم.

On education, we will expand exchange programs, and increase scholarships, like the one that brought my father to America.  (Applause.)  At the same time, we will encourage more Americans to study in Muslim communities.  And we will match promising Muslim students with internships in America; invest in online learning for teachers and children around the world; and create a new online network, so a young person in Kansas can communicate instantly with a young person in Cairo.

در عرصه آموزش و پرورش، ما برنامه های مبادله فرهنگی را توسعه می دهیم و بر بورس های تحصیلی و تحقیقی نظیر آنچه که پدر مرا به آمریکا آورد می افزائیم و ضمناً تشویق می کنیم تا تعداد بیشتری از آمریکائیان در جوامع اسلامی به تحصیل بپردازند. ما برای دانشجویان مسلمان با استعداد دوره های کارآموزی در آمریکا ترتیب می دهیم در زمینه آموزش از طریق اینترنت برای آموزگاران و شاگردان در سراسر جهان سرمایه گذاری خواهیم کرد و یک شبکه جدید اینترنتی بوجود خواهیم آورد تا یک نوجوان در ایالت کانزاس بتواند آناً با یک نوجوان دیگر در قاهره تماس بگیرد.

On economic development, we will create a new corps of business volunteers to partner with counterparts in Muslim-majority countries.  And I will host a Summit on Entrepreneurship this year to identify how we can deepen ties between business leaders, foundations and social entrepreneurs in the United States and Muslim communities around the world.

در زمینه توسعه اقتصادی یک گروه جدید مشتکل از داوطلبان رشته کسب و کار ایجاد خوهیم کرد تا با همتایان خود در کشورهائی که اکثر جمعیتشان مسلمان هستند مشارکت و همکاری کنند. من امسال میزبان نشست سران در باره کارآفرینی خواهم بود تا معلوم سازیم که چگونه می توانیم پیوندهای بین رهبران موسسات اقتصادی و تجاری، بنیادها و کارآفرینان در آمریکا و جوامع اسلامی در سراسر جهان را عمیق تر سازیم.

On science and technology, we will launch a new fund to support technological development in Muslim-majority countries, and to help transfer ideas to the marketplace so they can create more jobs.  We'll open centers of scientific excellence in Africa, the Middle East and Southeast Asia, and appoint new science envoys to collaborate on programs that develop new sources of energy, create green jobs, digitize records, clean water, grow new crops.  Today I'm announcing a new global effort with the Organization of the Islamic Conference to eradicate polio.  And we will also expand partnerships with Muslim communities to promote child and maternal health.

در رشته علوم و فنآوری صندوق جدید برای پشتیبانی از توسعه و عمران در کشورهای دارای اکثریت مسلمان ایجاد خواهیم کرد و به انتقال افکار و ابتکارها به بازار کار کمک خواهیم کرد تا بتوانند شغل ایجاد کنند. ما در آفریقا، خاورمیانه و آسیای جنوب خاوری مراکز تعالی علمی باز خواهیم کرد و یک فرستاده ویژه برای همکاری در زمینه برنامه های توسعه منابع جدید انرژی، ایجاد مشاغل سبز، پرونده های دیجیتال، آب پاکیزه، و کشت محصولات جدید منصوب خواهیم کرد. و امروز یک کوشش جهانی جدید را با مشارکت سازمان کنفرانس اسلامی برای ریشه کنی فلج اطفال آغاز می کنیم و نیز مشارکت با جوامع اسلامی را در راستای ارتقاء بهداشت و درمان مادران و نوزادان توسعه خواهیم داد.

All these things must be done in partnership.  Americans are ready to join with citizens and governments; community organizations, religious leaders, and businesses in Muslim communities around the world to help our people pursue a better life.

همه این کارها با مشارکت انجام پذیر خواهد بود. آمریکائیان آماده اند به شهروندان، دولت ها، جوامع، سازمان ها، رهبران مذهبی و رهبران مؤسسات تجاری و اقتصادی در جوامع اسلامی در سراسر گیتی بپیوندند تا به مردم ما کمک شود زندگی یهتری را پیگیری کنند.

The issues that I have described will not be easy to address.  But we have a responsibility to join together on behalf of the world that we seek -- a world where extremists no longer threaten our people, and American troops have come home; a world where Israelis and Palestinians are each secure in a state of their own, and nuclear energy is used for peaceful purposes; a world where governments serve their citizens, and the rights of all God's children are respected.  Those are mutual interests.  That is the world we seek.  But we can only achieve it together.

رسیدگی به موضوع هائی که شرح داده ام آسان نیست. ولی ما مسئولیت داریم که به خاطر دنیائی که خواهان آن هستيم – دنیائی که در آن دیگر افراط گرایان مردم ما را به مخاطره نیافکنند و نیروهای امریکا بتوانند به کشورشان بازگردند؛ دنیائی که اسرائیلی ها و فلسطینیها هر کدام در کشور خویش باشند و انرژی هسته ای برای مصارف مسالمت آمیز به کار رود، دنیائی که در آن دولت ها به شهروندان خویش خدمت کنند و حقوق همه بندگان خدا محترم شمارده شود. این ها منافع متقابل است. آین است جهانی که می جوئیم ولی تنها متفقاً می توانیم به ن تحقق بخشیم

I know there are many -- Muslim and non-Muslim -- who question whether we can forge this new beginning.  Some are eager to stoke the flames of division, and to stand in the way of progress.  Some suggest that it isn't worth the effort -- that we are fated to disagree, and civilizations are doomed to clash. Many more are simply skeptical that real change can occur.  There's so much fear, so much mistrust that has built up over the years.  But if we choose to be bound by the past, we will never move forward. 

And I want to particularly say this to young people of every faith, in every country -- you, more than anyone, have the ability to reimagine the world, to remake this world.

می دانم که بسیاری مسلمان و غیر مسلمان می پرسند که آیا می توانیم این آغاز نوین را تحقق بخشیم؟ برخی مشتاقند که آتش نفاق بدمند و مانع پیشرفت شوند. برخی می گویند به زحمتش نمی ارزد چون محکوم به نفاق هستیم و تمدنها محکوم به برخورد با یکدیگرند. عده بیشتری ترجیح می دهند شکاک باشند که تغییر واقعی می تواند رخ دهد. ترس بسیار و عدم اعتماد بسیار زیاد است. اگر در بند گذشته اسیر بمانیم هرگز به پیش نخواهیم رفت.

و مي خواهم مشخصا این موضوع را به جوانان با هر دین و عقیده ای و در هرکشوری بگویم که شما بیش از هر کس دیگری توانایی ایجاد تصویری جدیداز جهان برای دوباره ساختن این جهان دارید.

 All of us share this world for but a brief moment in time. The question is whether we spend that time focused on what pushes us apart, or whether we commit ourselves to an effort -- a sustained effort -- to find common ground, to focus on the future we seek for our children, and to respect the dignity of all human beings.

 این دنیا برای لحظه ای کوتاه در تاریخ متعلق به همه ماست. پرسش این که آیا فرصت آن را داریم که بر آنچه که ما را از هم جدا می کند تمرکز کنیم و آیا می توانیم خود را به یک تلاش – تلاشی پیگیر – برای جستن زمینه مشترک متعهد سازیم و به آینده ای که برای فرزندان خود می خواهیم تمرکز کنیم و به کرامت همه انسانها حرمت بنهیم؟

It's easier to start wars than to end them.  It's easier to blame others than to look inward.  It's easier to see what is different about someone than to find the things we share.  But we should choose the right path, not just the easy path.  There's one rule that lies at the heart of every religion -- that we do unto others as we would have them do unto us.  (Applause.)  This truth transcends nations and peoples -- a belief that isn't new; that isn't black or white or brown; that isn't Christian or Muslim or Jew.  It's a belief that pulsed in the cradle of civilization, and that still beats in the hearts of billions around the world.  It's a faith in other people, and it's what brought me here today.

اینها ساده نیستند. شروع کردن جنگ آسان تر از پایان بخشیدن به آن است. سرزنش کردن دیگران آسان تر از نگاه به نفس خویش است. دیدن تفاوت دیگران آسان تر از یافتن مشترکات آنها است.  یک قاعده وجود دارد که در دل هر دینی نهفته است که می گوید با دیگران همان کن که می خواهی با تو کنند. حقیقت از وجود ملت ها و اقوام فراتر می رود. این باوری است که جدید نیست، سیاه یا سفید هم نیست، مسیحی و اسلامی و یهودی هم نیست. باوری است که در گهواره تمدن تپیده و هئوز هم در فلوب میلیاردها انسان می تپد. آن ایمان به به دیگران است و آن چیزی است که مرا امروز به اینجا کشانده است.

We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.

ما این قدرت را داریم که جهان را آنگونه بسازیم که می خواهیم اما تنها در صورتی که شجاعت آغازی نوین داشته باشیم وبه خاطر داشته باشیم که چه نوشته شده است.

The Holy Koran tells us:  "O mankind!  We have created you male and a female; and we have made you into nations and tribes so that you may know one another." متن ترجمه آیه به انگلیسی نادرست است

We created you from a single (pair) of a male and a female, and made you into nations and tribes, that ye may know each other ترجمه انگلیسی صحیح آیه ۱۳ سوره حجرات

قرآن کریم به ما می گوید: اى مردم، ما شما را از يك مرد و زن آفريديم (ترجمه فارسی نادرست: مردم، ما شما را مرد و زن حلق کردیم) و شما را تيره‏ها و قبيله‏ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد.

 The Talmud tells us:  "The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace."

تلمود به ما می گوید: «تورات کلاً برای اشاعه صلح است.»

The Holy Bible tells us:  "Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God." 

انجیل مقدس به ما می گوید: «برکت بر آنان باد که صلح می آورند و آنان که فرزندان خداوند خوانده می شوند.»

The people of the world can live together in peace.  We know that is God's vision.  Now that must be our work here on Earth.Thank you.  And may God's peace be upon you.  Thank you very much.  Thank you. 

مردم جهان می توانند در صلح و صفا زندگی کنند. می دانیم که مشیت الهی این است. اکنون باید وظیفه ما در کره خاکی همین باشد. متشکرم . رحمت خداوندبرشما باد. خیلی متشکرم. متشکرم