متن انگلیسی و فارسی داستان کوتاه شده گربه سیاه اثر ادگار آلن پو
Tomorrow I die. Tomorrow I die, and today I want to tell the world what happened and thus perhaps free my soul from the horrible weight which lies upon it.But listen! Listen, and you shall hear how I have been destroyed.
فردا می میرم. فردا می میرم و امروز می خواهم به دنیا بگویم چه اتفاقی افتاد بلکه بتوام روحم را از سنگینی وحشتناکی که روی آن است آزاد کنم. اما گوش کنید گوش کنید و شما متوجه خواهید شد تا چه حد داغان شده ام
When I was a child, I had a natural goodness of soul which led me to love animals — all kinds of animals, but especially those animals we call pets, animals which have learned to live with men and share their homes with them. There is something in the love of these animals which speaks directly to the heart of the man who has learned from experience how uncertain and changeable is the love of other men.
من از كودكی به خاطر حرف شنوی و مهربانیم مورد توجه بودم. به حیوانات مخصوصا حیواناتی که به آنها خانگی می گوییم علاقه ی زیادی داشتم. حیواناتی که یاد می گیرند با انسان زندگی کنند و خانه شان با آنها مشترک است. در عشق حیوان چیزی هست كه اگر كسی دوستی حقیر و پایبندی اندك انسان محض را آزموده باشد مستقیما به دلش می نشیند.
I was quite young when I married. You will understand the joy I felt to find that my wife shared with me my love for animals. Quickly she got for us several pets of the most likeable kind. We had birds, some goldfish, a fine dog, and a cat.
من خیلی جوان بودم که ازدواج كردم و خوشبختانه پی بردم كه همسرم عاشق حیوانات است. او هیچ فرصتی را برای تهیه حیوانات خانگی دوست داشتنی از دست نمی داد. ما پرنده داشتیم، ماهی قرمز داشتیم، یك سگ خوب داشتیم و یك گربه.
The cat was a beautiful animal, of unusually large size, and entirely black. I named the cat Pluto, and it was the pet I liked best. I alone fed it, and it followed me all around the house. It was even with difficulty that I stopped it from following me through the streets.
گربه حیوانی زیبا و به طور غیرعادی بزرگ بود. تماما سیاه. نامش را پلوتو گذاشتم. حیوان محبوب من بود. تنها من به او غذا می دادم و او هم مرا هر جای خانه كه می رفتم همراهی می كرد. حتی به سختی می توانستم مانع از ان شوم كه دنبالم در خیابان نیاید.
Our friendship lasted, in this manner, for several years, during which, however, my own character became greatly changed. I began to drink too much wine and other strong drinks.
دوستی ما به همین شکل سالها به درازا كشید. در این میان اخلاق و رفتار من کاملا تغییر کرد. شروع به شرابخواری کرده و در خوردن شراب و دیگر مشروبات قوی زیاده روی کردم.
As the days passed I became less loving in my manner; I became quick to anger; I forgot how to smile and laugh. My wife — yes, and my pets, too, all except the cat — were made to feel the change in my character.
روز به روز نسبت به احساسات دیگران بی اعتنا تر می شدم. زود از کوره در می رفتم. لبخند زدن و خندیدن را فراموش کرده بودم. بله، همسرم و البته حیوانات من به غیر از پلوتو نیز البته ناچار بودند تغییر حال مرا احساس كنند.
One night I came home quite late from the inn, where I now spent more and more time drinking. Walking with uncertain step, I made my way with effort into the house. As I entered I saw — or thought I saw — that Pluto, the cat, was trying to stay out of my way, to avoid me. This action, by an animal which I had thought still loved me, made me angry beyond reason. My soul seemed to fly from my body. I took a small knife out of my coat and opened it. Then I took the poor animal by the neck and with one quick movement I cut out one of its fear-filled eyes!
یك شب كه دیروقت از یكی از میهمانخانه ها در شهر مست و پاتیل به خانه بازگشتم، دیدم یا تصور كردم كه گربه برای اینکه از من دوری کند سعی داره از جلوی راهم کنار رود. این کار حیوانی که فکر می کردم همچنان دوستم دارد مرا به شدت عصبانی کرد. انگار روحم از بدنم خارج شد. چاقوی کوچکی از کتم درآوردم و آن را باز كردم و گلوی حیوان بیچاره را گرفتم و با حرکتی سریع یكی از چشمان پر از ترسش را از كاسه درآوردم!
Slowly the cat got well. The hole where its eye had been was not a pretty thing to look at, it is true; but the cat no longer appeared to suffer any pain. As might be expected, however, it ran from me in fear whenever I came near. Why should it not run? Yet this did not fail to anger me. I felt growing inside myself a new feeling. Who has not, a hundred times, found himself doing wrong, some evil thing for no other reason than because he knows he should not? Are not we humans at all times pushed, ever driven in some unknown way to break the law just because we understand it to be the law?
گربه كم كم بهبود می یافت. البته كاسه خالی چشم منظره زیبایی برای دیدن نبود. درست است ولی گربه گویا دردی احساس نمی كرد. چون گذشته در خانه می گشت. اما چنان كه انتظار می رفت با نزدیك شدن من از ترس پا به فرار می گذاشت. چرا نباید فرار کند؟ اما این کارش باعث شد خشمگین شوم. حس کردم احساس جدیدی درونم رشد می کند. كیست كه صدبار دست به كار شرورانه ای نزده باشد، تنها به این دلیل كه می دانسته نباید به آن کار دست زند؟ مگر ما انسانها گرایشی همیشگی، به رغم تشخیص درستمان، به زیر پا گذاشتن انچه قانون است نداریم، آن هم تنها به این دلیل كه می دانیم چنین است؟
One day, in cold blood, I tied a strong rope around the cat’s neck, and taking it down into the cellar under the house I hung it from one of the wood beams above my head. I hung it there until it was dead. I hung it there with tears in my eyes, I hung it because I knew it had loved me, because I felt it had given me no reason to hurt it, because I knew that my doing so was a wrong so great, a sin so deadly that it would place my soul forever outside the reach of the love of God!
یك روز صبح با كمال خونسردی طنابی به دور گردنش انداختم و آن را به زیرزمین بردم و به تیرچوبی بالای سرم حلق آویزش کردم تا مرد. دارش زدم در حالی كه سیل اشك از چشمانم سرازیر بود و قلبا سخت افسوس می خوردم. دارش زدم زیرا می دانستم كه به من عشق می ورزید و چون آگاه بودم كه هیچ بهانه ای برای بی مهری به دستم نداده بود. دارش زدم چون می دانستم كه با این كار مرتكب گناه می شوم، گناه مرگباری كه روح فناناپذیر مرا برای همیشه از دسترس عشق خدا (بخشش خداوند) دور می کند.
That same night, as I lay sleeping, I heard through my open window the cries of our neighbors. I jumped from my bed and found that the entire house was filled with fire. It was only with great difficulty that my wife and I escaped. And when we were out of the house, all we could do was stand and watch it burn to the ground. I thought of the cat as I watched it burn, the cat whose dead body I had left hanging in the cellar. It seemed almost that the cat had in some mysterious way caused the house to burn so that it could make me pay for my evil act, so that it could take revenge upon me.
همان شب، صدای فریاد همسایه ها را از پنجره باز می شنیدم. از تختخواب بیرون جستم و متوجه شدم تمام خانه آتش گرفته است. با دشواری بسیار، من و همسرم توانستیم از چنگ آتش بگریزیم. از بیرون خانه تنها کاری که توانستیم بکنیم این بود که نظاره گر سوختن کامل خانه باشیم. به فکر گربه ای افتادم که حلق آویز شده در زیرزمین رهایش کرده بودم. به نظر می رسید که گربه به شکلی اسرارآمیز باعث شد خانه بسوزد و به این شکل بهای کار شریرانه ام را بپردازم. بنابراین می توانست انتقامی از من باشد.
Months went by, and I could not drive the thought of the cat out of my mind. One night I sat in the inn, drinking as usual. In the corner I saw a dark object that I had not seen before. I went over to see what it could be. It was a cat, a cat almost exactly like Pluto. I touched it with my hand and petted it, passing my hand softly along its back. The cat rose and pushed its back against my hand.
ماه ها گذشت در حالی که نتوانسته بودم ذهن خود را از چنگ روح گربه رها سازم. در مهمانخانه طبق معمول مشغول مشروبخواری بودم. در گوشه ای چشمم به جسمی سیاه رنگ خورد که تا بحال آن را ندیده بودم. به آن نزدیك شدم تا ببینم چیست. یك گربه بود، یك گربه بسیار شبیه به پلوتو و بسیار شبیه او. با دستم نوازشش کردم و دستم را به آرامی پشتش کشیدم. گربه هم بلند شد و پشتش را به دستم مالید.
Suddenly, I realized that I wanted the cat. I offered to buy it from the innkeeper, but he claimed he had never seen the animal before. As I left the inn, it followed me, and I allowed it to do so. It soon became a pet of both my wife and myself. The morning after I brought it home, however, I discovered that this cat, like Pluto, had only one eye.
ناگهان متوجه شدم آن حیوان را می خواهم. بی درنگ به صاحب میهمانخانه پیشنهاد خریدش را دادم، ولی آن شخص پیشتر هرگز این حیوان را ندیده بود. به محض اینکه آنجا را ترک کردم به دنبالم آمد و اجازه اینكار را به او دادم. حیوان سریع تبدیل به دست آموز من و همسرم شد. صبح روز بعد از اینکه حیوان را به خانه آورده بودم متوجه شدم که او همانند پلوتو تنها یک چشم دارد.
How was it possible that I had not noticed this the night before? This fact only made my wife love the cat more. But I myself found a feeling of dislike growing in me. My growing dislike of the animal only seemed to increase its love for me. It followed me, followed me everywhere, always. When I sat, it lay down under my chair. When I stood up it got between my feet and nearly made me fall. Wherever I went, it was always there. At night, I dreamed of it. And I began to hate that cat!
چگونه امکان داشت من شب قبل متوجه این نکته نشوم؟ این موضوع صرفا او را نزد همسرم عزیزتر می ساخت، به نظر مر سید هرچه حس دوست نداشتن حیوان در من بیشتر می شود علاقه حیوان به من هم بیشتر می شود . او مرا دنبال می كرد. هرجا که می رفتم مرا دنبال می کرد. وقتی می نشستم زیر صندلیم می خزید. تا بر می خاستم كه راه بروم، میان پاهایم می خزید و نزدیک بود زمین بخورم. هرجا می رفتم او هم بود. شبها خوابش را می دیدم و نفرت از گربه در من شکل گرفت!
One day my wife called to me from the cellar of the old building where we were now forced to live. As I went down the stairs, the cat, following me as always, ran under my feet and nearly threw me down.
یک روز همسرم از داخل زیرزمین ساختمان قدیمی كه از تنگدستی ناچار به زندگی در آن شده بودیم صدایم زد. گربه نیز طبق معمول مرا تا پایین پلكان تندشیب دنبال كرد و نزدیك بود کله پا شوم.
In sudden anger, I took a knife and struck wildly at the cat. Quickly my wife put out her hand and stopped my arm. This only increased my anger and, without thinking, I turned and put the knife’s point deep into her heart! She fell to the floor and died without a sound.
در خشمی آنی، چاقویی برداشتم و وحشیانه ضربتی به سوی حیوان زدم. همسرم با دست جلویم را گرفت کار او تنها باعث شد خشمم بیشتر شود و بی آنکه فکر کنم چرخیدم و چاقو را تا دسته در قلبش فرو بردم. او بی آنكه ناله ای كند، در جا بر زمین افتاد و مرد.
I spent a few moments looking for the cat, but it was gone. And I had other things to do, for I knew I must do something with the body, and quickly. Suddenly, I noted a place in the wall of the cellar where stones had been added to the wall to cover an old fireplace which was no longer wanted.
چند لحظه ای به دنبال گربه گشتم اما او رفته بود. و من کارهای دیگری برای انجام دادن داشتم. می دانستم که باید فورا با جسد کاری کنم. ناگهان متوجه جایی در دیوار زیرزمین شدم که به نظر شومینه ای قدیمی بود که به کار نمی آمد و با سنگ پر شده بود
The walls were not very strongly built, and I found I could easily take down those stones. Behind them there was, as I knew there must be, a hole just big enough to hold the body. With much effort I put the body in and carefully put the stones back in their place. I was pleased to see that it was quite impossible for anyone to know that a single stone had been moved.
دیوارهای آن محکم بنا نشده بود و متوجه شدم به راحتی می توانم سنگهای آن را دربیاورم. پشت آن دقیقا حفره ای بود که به اندازه ای بود که امکان جا دادن جسد وجود داشت. با تلاش زیاد جسد را در آنجا گذاشتم و با دقت سنگها را در جای خود قرار دادم. از اینکه کاملا غیر ممکن بود کسی متوجه شود که حتی یک سنگ جابجا شده احساس خوبی داشتم.
Days passed. Still there was no cat. A few people came and asked about my wife, but I answered them easily. Then one day several officers of the police came. Certain that they could find nothing, I asked them in and went with them as they searched.
روزها گذشت. هنوز خبری از گربه نبود. چند نفری آمدند و از همسرم پرسیدند، که به سهولت به آنها پاسخ دادم. تا اینکه یک روز گروهی پلیس به خانه ام آمدند. من با اطمینانی كه از بابت كشف ناپذیری محل اختفای جسد داشتم از آنها خواستم به داخل بیایند و آنها را در جستجو همراهی کردم.
Finally, they searched the cellar from end to end. I watched them quietly, and, as I expected, they noticed nothing. But as they started up the stairs again, I felt myself driven by some unknown inner force to let them know, to make them know, that I had won the battle.
سرانجام به جستجوی کامل زیرزمین پرداختند. من آرام به آنها نگاه کرد و همانگونه که انتظار داشتم آنها هیچ چیزی نیافتند. عاقبت در همان حال كه گروه دوباره از پله ها بالا می رفت حس کردم نیرویی درونی سعی دارد مرا وادار سازد به آنها بگویم و آنها را متوجه سازم که من پیروز میدانم.
“The walls of this building,” I said, “are very strongly built; it is a fine old house.” And as I spoke, I struck with my stick that very place in the wall behind which was the body of my wife. Immediately I felt a cold feeling up and down my back as we heard coming out of the wall itself a horrible cry.
گفتم: " این خانه را بسیار خوب ساخته اند." و همانطور که صحبت می کردم با عصایی كه در دست داشتم ضربتی به همان قسمت از دیوار زدم كه جسد همسرم در پشتش بود. به ناگهان صدای جیغ و فریاد هولناکی از پشت دیوار بلند شد و من حالم دگرگون و شد.
For one short moment, the officers stood looking at each other. Then quickly they began to pick at the stones, and in a short time they saw before them the body of my wife, black with dried blood and smelling of decay. On the body’s head, its one eye filled with fire, its wide open mouth the color of blood, sat the cat, crying out its revenge!
افسرانبرای یك لحظه به یکدیگر نگاه کردند. سپس فورا شروع به برداشتن سنگهای دیوار کردند و پس از مدتی کوتاه جسد همسرم که با خون خشک شده سیاه شده بود و بوی فساد و پوسیدگی آن بلند شده بود در برابر چشمان آنها نمایان شد. روی سر آن، با دهان گشاده خونین و یك چشم آتشبار، گربه نشسته بود که با جیغش و صدایش از من انتقام گرفته بود!
blue chip company 
تبدیل شده، و میانگین خوانندگان روزانه اش به بیست نفر هم نمی رسد من هم کمی از رسالت ترجمه مطبوعاتی خارج شوم و دایره آن را به هرچه مفید و جالب بود و یا در طول کار و مطالعه به آن برخورد می کنم گسترش دهم. (البته هدف اولیه این وبلاگ هم در همین راستا بود: امکان دسترسی در هر زمان و هرجا به واژه ها و اصطلاحاتی که در زبان انگلیسی به آن برمی خورم و یادداشت می کنم در محیطی قابل دسترس و خارج از محدوده دفتر و کاغذ ) 
واقعا باید تا تنور داغ است نان را چسباند
@VOAenglish95 