ترجمه مطبوعاتی

لینک بعضی یادداشتهای پیشین که برای یادگیری واژه های موضوعات سیاسی  و ترجمه مطبوعاتی مفید است:

خرداد    مهر   آذر   دی

********************************************************

ادامه مقاله BBC:

Throw caution to the wind بی احتیاط

Deprived of the opportunity of another campaign George W Bush will now be judged by his record in government. His predecessor played it safe, which may be one reason why Bill Clinton is still a president in search of a legacy. c

آقای بوش که اکنون ديگر بخت خودنمايی در مبارزات انتخاباتی را ندارد، براساس عملکردش به عنوان رئيس دولت مورد قضاوت قرار خواهد گرفت. سلف او در اين مقطع از خطر کردن پرهيز داشت که ممکن است يکی از دلايل اين موضوع باشد که بيل کلينتون هنوز در جستجوی ميراثی است که بتواند از خود به جا بگذارد.

President Bush has thrown caution to the wind for better and for worse. c

پرزيدنت بوش چه به نفعش باشد چه خير، احتياط را کنار گذاشته است.

The man who came to power in 2000 as the accidental president has turned out to be a brazen gambler: cutting taxes while spending to the hilt; pushing for a bold immigration policy; launching a pre-emptive war of choice in Iraq; declaring his desire to send a man to Mars. c

مردی که در سال 2000 به عنوان رئيس جمهور تصادفی به قدرت رسيد قماربازی بی پروا از آب درآمده است: کاستن از ماليات ها و همزمان افزايش شديد مخارج دولت؛ فشار برای سياستی بی محابا در زمينه مهاجرت؛ به راه انداختن يک جنگ بازدارنده غيراجباری در عراق و اعلام نيت خود برای اعزام انسان به مریخ.

The latter has turned out to be merely fanciful. In all these cases the wheel of fortune is still spinning out of control. c

اما چرخ اقبال در هيچ يک از اين موارد به نفع جورج بوش نمی گردد.

His other big gamble was to ignore America's obsession with bipartisan politics - an instinct rooted in the devastation of the Civil War. c

قمار بزرگ ديگر وی ناديده گرفتن اشتغال خاطر عميق آمريکا با برخوردی فراحزبی به سياست بود - تمايلی که در پی ويرانی جنگ داخلی شکل گرفت.

This president has always been more interested in energising the base than appeasing the centre. It was a calculation based on demographics.

جورج بوش بيش از هر چيز به بسيج پايگاه خود علاقه داشته است تا دلجويی از طيف ميانه.

The number of Americans who describe themselves as socially conservative, religious and patriotic is growing. The Christian right prides itself on having turned out in large numbers a year ago to keep George Bush in the White House. The problem is that with victory their demands have become more exacting. c

شمار آمريکايی هايی که خود را محافظه کار اجتماعی، مذهبی و وطن پرست توصيف می کنند درحال افزايش است. راستگرايان مسيحی به مشارکت گسترده در انتخابات سال قبل برای انتخاب مجدد جورج بوش به رياست جمهوری افتخار می کنند. مشکل اينجاست که با اين پيروزی توقعات آنها از رئيس جمهور نيز فزونی گرفته است.

By forcing Harriet Miers to withdraw her nomination to the Supreme Court they flexed their muscles and scared the swing voters in the middle who would rather be reassured than energised.  c

آنها با وادار کردن هريت مايرز به پس گرفتن نامزدی عضويت در ديوان عالی آمريکا، به قدرت نمايی پرداختند و رای دهندگان غيرحزبی طيف ميانه را که بيشتر ترجيح می دهند اوضاع با ثبات و آرام باشد به هراس افکندند.

White House 'faces irony'     کاخ سفيد بر سر دوراهی (معنی اصلی irony طعنه است)

Recent weeks have also revealed the brittle key stone of the Republican arch.

هفته های اخير همچنين شکنندگی حلقه پيوند در حزب جمهوری خواه را آشکار کرده است.

President Bush's bold plans to legalise the tide of Mexican migrants flooding over the border have delighted Big Fruit and Big Tobacco, who rely on cheap labour, but they have also angered those in his Republican base, who dream of fortress America.   c

طرح های جسورانه آقای بوش برای دادن اجازه اقامت به موج مهاجران غيرقانونی که از مرز مکزيک به آمريکا سرازير می شوند صنايع کشاورزی و تنباکو را که به کار ارزان متکی هستند به شوق آورده، اما همزمان خشم قشون جمهوری خواه را که در انديشه آمريکايی حصارکشی شده هستند برانگيخته است.

Many Republicans were already queasy about the levels of spending but became decidedly sick in the gut when they heard him talk about "spending whatever it takes" to rebuild New Orleans, a predominantly black community, which was vitriolic about the president's performance after Hurricane Katrina.

بسياری از جمهوری خواهان از قبل از آنچه زياده روی دولت در خرج کردن می دانند دل آزرده بودند، اما آنها وقتی از زبان رئيس جمهور شنيدند دولت برای بازسازی نيواورلئان "هر چقدر لازم باشد" خرج می کند دچار دل آشوبی شدند.

By the way, despite this commitment and appointing the first black secretaries of state, George Bush enjoys an approval rating of 2% amongst African-Americans. "I'm a little disappointed!" he admitted the other day.

بهرحال، جورج بوش عليرغم انتصاب نخستين وزير خارجه سياهپوست، از حمايت تنها دو درصد سياهپوستان برخوردار است. او اخيرا اعتراف کرد از اين موضوع "کمی مايوس" شده است.

Most importantly, petrol prices have doubled since the fall of Saddam Hussein. The White House faces the irony of being undermined by the very commodity which many left-wing critics claimed he went to war to protect.

مهم تر از هر چيز اين که قيمت بنزين از زمان سقوط صدام حسين تاکنون دو برابر شده است. تناقض قضيه در اين است که همان کالايی که بسياری از منتقدان چپگرای جنگ عراق ادعا می کردند آقای بوش به خاطر آن به جنگ رفته است، موضع کاخ سفيد را تضعيف کرده است.

Spectre of civil war شبح جنگ داخلی

And then there's Iraq. Last Tuesday saw the grim milestone of 2,000 US soldiers killed in the political quick-sands around Baghdad.

و بعد مساله عراق هم هست. سه شنبه گذشته شمار تلفات آمريکا در جنگ به مرز تيره دو هزار نفر رسيد.

There is no obvious exit strategy, and the spectre of civil war, once deemed unthinkable is now considered probable.  c

هيچ راهکار مشخصی برای خروج از عراق وجود ندارد و شبح جنگ داخلی که زمانی غيرقابل تصور به نظر می رسيد اکنون ممکن فرض می شود.

"We cannot leave Iraq in a worse mess than we found it!" is a common refrain. How far removed is this from the ideals of two years ago to turn Iraq into a civic model for the rest of the Middle East? c

خيلی ها می گويند "نمی توانيم عراق را در وضعی بدتر از آنچه به آن وارد شديم رها کنيم." اين موضع با آرمان های دو سال قبل برای بدل کردن عراق به يک سرمشق دموکراتيک برای ساير کشورهای خاور ميانه چقدر فاصله دارد؟

Meanwhile every dead American soldier and every suicide bomb, killing scores of Iraqi civilians, fuel a question that should have been answered two and half years ago: Why exactly did we go to war against Saddam Hussein?

مرگ هر سرباز آمريکايی و وقوع هر انفجار انتحاری که ده ها غيرنظامی عراقی را می کشد، سوالی را که بايد دو سال و نيم قبل به آن پاسخ داده می شد تداعی می کند: دقيقا به چه دليل عليه صدام حسين وارد جنگ شديم؟

A consistent majority of Americans now think it wasn't worth it.

اکثريت آمريکايی ها اکنون فکر می کنند اين جنگ ارزش اين همه هزينه را نداشته است.

Test of America آزمون

Like every other nation America is prepared to make sacrifices when they feel that they're necessary. The Afghan war has never been seriously questioned.  c

آمريکايی ها نيز مثل هر ملت ديگری آماده هستند در صورت لزوم فداکاری کنند. جنگ افغانستان هرگز به طور جدی زير سوال نرفته است.

A year ago the liberation of Iraq had already run into trouble but George Bush was still perceived as a wartime leader.  c

يک سال قبل، در زمان انتخابات، آزادسازی عراق به مشکل برخورده بود اما جورج بوش هنوز يک به اصطلاح رهبر زمان جنگ به حساب می آمد.

Memories of 9/11 were still fresh and although Iraq had nothing to do with al-Qaeda the deaths in the desert were portrayed - and accepted by 51% of the electorate - as a necessary test of America's mettle.  c

در آن زمان خاطرات يازده سپتامبر هنوز تازه بود و هرچند عراق ارتباطی با القاعده نداشت اما مرگ سربازان آمريکايی در بيابان های عراق به عنوان آزمونی برای سنجش ميزان استقامت و پايمردی آمريکا عرضه می شد؛ برداشتی که در انتخابات مورد قبول 51 درصد آمريکايی ها قرار گرفت.

Opinion polls suggest this has changed.  c

نظرسنجی ها از افکار عمومی نشان می دهد که اين برداشت اکنون تغيير کرده است.

And then came Hurricane Katrina. Mother Nature had dealt him a bad  hand, which he made worse. c

سپس توفان کاترينا از راه رسيد. طبيعت با جورج بوش ياری نکرد و او هم کار را خراب تر کرد.

Glued to their television sets and besieged by images of suffering that seemed to hail from the Third World, Republicans and Democrats were stunned by the ineptitude of an administration that had prided itself on crisis management.

دموکرات ها و جمهوری خواهان میخکوب شده پای تلویزیونهای خود ودر محاصره تصاویر رنج و بدبختی نيواورلئان که انگار از جهان سوم می آمد از ناکارآمدی دولتی که مايه افتخارش مديريت بحران بود مبهوت مانده بودند.

So, a year after slaying the one-term ghost of his father, George W Bush is being assailed by a combination of bad luck and high stakes gambles that have yet to pay off.

به اين ترتيب با گذشت يک سال از تاراندن شبح شکست پس از يک دوره خدمت که گريبانگير پدرش شده بود، جورج دبليو بوش با موجی (هجوم) از بدبياری و قمارهای پرهزينه ای که هنوز به نتيجه نرسيده روبروست.

 If they do he'll be remembered as one of the great presidents. If not, he'll be written off as a crashing failure. It certainly makes for interesting time.

اگر اين قمارها به سود او پايان يابد نام جورج بوش به عنوان رئيس جمهوری بزرگ در تاريخ ثبت خواهد شد. اگر نه، نامش به عنوان شکستی تلخ خط خواهد خورد. اين وضع مسلما دوران حاضر را به عصری تماشايی بدل می کند.